Afgebroken

IJsbrekers — Johan Klein Haneveld

15-01-2020

IJsbrekers is het vijfde en laatste deel van de Zwijgende aarde reeks. In dit boek geschreven door veelschrijver Johan Klein Haneveld worden we meegenomen naar Europa, een van de manen van Jupiter. Daar komt het verhaal van Michelle Dijon dat al loopt sinds Revolte tot zijn ontknoping.

Kern

In IJsbrekers gaat de serie terug naar de kern: een object in ons sterrenstelsel waar mensen op ingenieuze wijze gesetteld zijn. In dit geval dus Europa, een maan met een bevroren oppervlak met daaronder een enorme oceaan. De mensen wonen in een station onder water. Een lift is hun enige verbinding met de buitenwereld. Een deel van de bevolking heeft zich laten aanpassen aan de nieuwe woonsituatie en heeft een mechanische staart in plaats van benen. Deze zeemeerminnen en -mannen zijn niet geliefd, maar ze zijn wel degelijk van groot belang in het verhaal.

De situatie en de omgeving zijn belangrijk, maar het is niet alleen aankleding. In deze benauwende situatie kan natuurlijk niet alles goed gaan en inderdaad: als de vlam in de pan slaat dan zorgt de setting niet alleen voor verwondering, maar ook voor spanning. Die spanning is een van de belangrijkste elementen in dit deel van De zwijgende aarde. In de laatste twee delen werd er iets gas teruggenomen, maar in IJsbrekers is weer volop actie. Die wordt goed beschreven, ook als die zich verplaatst naar de eindeloze oceaan. Al vrij snel kom je in een achtbaan te zitten die niet meer stopt. Wat een genreboek dan leuker kan maken dan een avontuur in een normale setting is dat je tegelijkertijd lekker kan geeken over leven op Europa en het modificeren van mensen tot cyborg zeemeermannen en -minnen.

Afronding

Er is een punt waarop de lengte van het verhaal wat wringt met de inhoud. IJsbrekers moet gewoon een heleboel dingen doen. De grote verhaallijn van de serie wordt afgerond, er wordt een gavee schets van Europa getekend en er is een hoop spanning en actie. Dat allemaal in nog geen 150 bladzijden is amper te doen. Toch lukt het om deze ballen allemaal in de lucht te houden. Er blijft er eentje over waarmee dat iets minder goed lukt en dat zijn de personages. Of beter gezegd: de hoofdpersoon, want de bijpersonen zijn zeker interessant. Voor de hoofdpersoon gaat het verhaal soms een tikkeltje te snel. Het komt maar af en toe voor en het is een probleem dat klein is in vergelijking met de punten waarop het verhaal wel goed scoort.

IJsbrekers is een mooi einde van deze serie en ik hoop dat er een vervolg komt, in wat voor vorm dan ook. Het boek pakt de sterke punten uit de eerdere delen – avontuur en verkenning van ons sterrenstelsel – en maakt daar een mooi laatste verhaal van. Het feit dat dit het laatste deel is en het verhaal hier wat meer afronding nodig heeft komt vooral in de vorm van de hoofdpersoon een beetje in de knel, maar het geheel blijft goed overeind. Dit is een mooie conclusie van een serie die me van begin tot eind geboeid heeft.

Steun schrijvers van verhalen en nieuwe ontwikkelingen van Vonk op Patreon. Het kan al vanaf $1.