Vuur is het derde deel in de Vertellingen van de ondergang van Kim ten Tusscher. Het verhaal is verdeeld over twee boeken, die samen een verhaal vormen. Bij mijn weten is die splitsing er vooral omdat het anders een te dik boek werd om (betaalbaar) te drukken, dus het is eerder voor de uitgever dan de lezer gedaan. Ik heb het als ebook gelezen en die had natuurlijk niet in tweeën gedeeld hoeven worden, maar vooruit, er is wat te zeggen voor consistentie.

Waar de eerste twee delen zich vooral richtten op een grote oorlog, verschuift de strijd in dit deel. Er is namelijk iets veel belangrijkers aan de hand: de wereld is langzaam uit elkaar aan het vallen. Daardoor wordt de dynamiek anders, maar de kern blijft hetzelfde: er wordt een hoop ellende uitgestort over de personages van Vuur. Dat komt niet alleen door de nare omstandigheden, maar ook door de nare mensen die zij tegenkomen (of zijn).

In dit deel wordt duidelijk dat Kim ten Tusscher niet bang is om een stapje verder te gaan. Niemand is veilig en daarmee gaat de spanning omhoog. Vuur is zeker geen vrolijk boek, maar als je de eerste delen gelezen hebt, dan was dat te verwachten. Het past binnen de trend in fantasy-land om cynisch en hard te zijn, zoals in de grimdark boeken waar Joe Abercrombie (een van mijn favoriete schrijvers) meester in is.

Toch is Vuur – en de rest van de serie – voor mijn gevoel geen grimdark. Natuurlijk, de hoop is soms ver te zoeken, maar hij verdwijnt niet helemaal. Dat komt in dit deel het beste tot uiting als personages bij elkaar komen, vaak in combinaties die we nog niet eerder gezien hebben. De serie wordt nog altijd gedreven door de karakters en door ze aan andere mensen te koppelen blijven ze fris.

Want dat is natuurlijk de belangrijkste vraag bij dit nieuwe deel: kan het nog steeds kan verrassen. Aangezien er nog twee delen aankomen, zitten we precies in het midden en dat kan nogal eens het punt zijn waar een serie inzakt. Door alles net wat anders aan te pakken blijft de spanning overeind en is Vuur geen herhaling van zetten. Het is eerder een nieuwe reeks zetten in een spel dat steeds interessanter wordt.

Wat me verder opviel aan dit deel was dat ik wat meer grip kreeg op de wereld en in het bijzonder de magie. Nou speelt de werking van de magie ook een wat grotere rol naarmate het verhaal vordert, dus het is logisch dat het meer aandacht krijgt. Verwacht geen bijlagen met uitgebreide uitwerking, maar het voelde voor mij toch als een kijkje in de keuken en dat kon ik erg waarderen.

Vuur legt de lat weer een stuk hoger. Het is meer van wat de serie tot nu toe goed maakte en vindt daarnaast ook ongebaande paden. Het verhaal blijft spannend en dit deel durft een stuk verder te gaan nog dan de vorige. Dat belooft wat voor de laatste twee delen. Ik ben in elk geval heel benieuwd wat de volgende stap wordt.