Toen ik vorige week las dat De brief voor de koning dit jaar het boek is dat wordt gepromoot in het kader van de actie Geef een boek cadeau heb ik zo snel als ik kon mijn mondkapje gepakt, ben ik naar de boekhandel gefietst en heb ik een kleine stapel mee naar huis genomen. Ten eerste: wat was het fijn dat dat zomaar weer kon. Ik was niet zo van “de boekhandel moet open blijven” want onze gezondheid is belangrijk. Met alle mogelijkheden die er waren om toch boeken te bestellen, af te halen en laten bezorgen, was het goed te doen om boeken te kopen. Ik denk zelfs dat het een stap is geweest om de boekhandel wat moderner te maken en beter te laten concurreren met het grote boze bol.com. Maar ik zou liegen als ik zei dat ik niet even rond heb loop snuffelen nu ik weer naar binnen mocht.

Daar wilde ik het echter helemaal niet over hebben, dat is namelijk De brief voor de koning een boek dat voor mij persoonlijk heel belangrijk is geweest. Ik zat in groep 8 toen meester Ivo me dit boek tipte om te lezen. Niet dat het een probleem was om mij aan het lezen te krijgen, dat deed ik eerder te fanatiek. Als ik moest slapen knipte ik vaak mijn lampje nog even aan om verder te lezen, tot mijn moeder besloot dat ik geen boeken meer op mijn slaapkamer mocht hebben, zodat ik toch aan mijn nachtrust kwam.

Ik weet niet precies waarom mijn leraar me dit boek tipte, maar De brief voor de koning is het eerste boek waar ik echt een hele sterke herinnering aan heb. Het is het boek dat mijn leesgedrag sterk een bepaalde richting op duwde. Toen ik het uit had verorberde ik vervolgens alles wat Tonke Dragt geschreven had. Veel jeugdige fanatieke lezers hebben goede herinneringen aan Thea Beckman, maar ik heb dat dus met Tonke Dragt. Vervolgens (volgens mij ook weer op aanraden van meester Ivo) begon ik in een klein boekje genaamd De hobbit. Je kunt wel raden waar dat heenging. Al snel had ik In de ban van de ring gelezen en tijdens de brugklas las ik Dune en Ender’s Game1.

Het is nu zo’n 25 jaar sinds ik De brief voor de koning las, maar het lezen van fantasy en sciencefiction is nooit helemaal uit mijn leven verdwenen. En dat allemaal dankzij dat boek dat nu weer in de spotlights staat. Daarom ben ik zo blij dat het nu aangeprezen wordt in het kader van een project dat kinderen aan het lezen moet krijgen. Ik hoop dat straks een heleboel kinderen er niet alleen door gaan lezen, maar dat hun fantasie ook zodanig geprikkeld wordt dat ze in het genre blijven lezen.


  1. Met Orson Scott Cards kijk op de wereld ben ik het absoluut niet eens, maar het was een indrukwekkend boek voor mij als 12/13 jarig jongetje. Bovendien was het de eerste keer dat ik hoorde van de Hugo’s, aangezien prominent op de omslag stond dat het boek die prijs gewonnen had.