Het zal je niet zijn ontgaan: Orakel is de nieuwe roman van Thomas Olde Heuvelt en die is met een ware mediahype de wereld in geslingerd. Een beetje zoals Tenet de bioscopen moest redden, werd de lancering van Orakel uitgesteld in de hoop dat de boekhandel er maximaal van kon profiteren. Gelukkig is Orakel een stuk beter te pruimen dan de film van Christopher Nolan.

Waar Hex een van de traagste overnight successen ooit was (dat bedoel ik positief) en Echo mede daardoor lang op zich liet wachten is Orakel eigenlijk razendsnel verschenen. De carrière van Thomas Olde Heuvelt blijft voor mij fascinerend om te zien. Iemand die toch een beetje van “ons” blijft, ook al is de hele wereld met hem aan de haal gegaan. Hij laat tegelijkertijd zien dat het mogelijk is voor een Nederlandstalige genreschrijver (horror nog wel, het kleinste subgenre) om groot te worden en tegelijk hoe onmogelijk dat doel is voor diegenen die proberen door te breken nu de grote uitgevers zich niet meer wagen aan fantasy. Er is niemand die ik dat succes meer gun dan Thomas met zijn harde werk en geweldige boeken, maar ik gun het ook nog best wat andere schrijvers.

Dat dit boek bij een nieuwe uitgever is verschenen (Thomas verhuisde van LS naar Boekerij) is eigenlijk niet te merken. Misschien dat de grootse marketing-aanpak daarvandaan kwam, maar Echo werd ook met flink wat toeters en bellen de wereld in geholpen. Ik hoop maar dat er ergens in een van de grote grachtenpanden van die uitgevers iemand uiteindelijk tot de conclusie komt dat het wel eens de moeite waard zou kunnen zijn om nog iemand uit het genre een zetje te geven.

Schip

Goed, genoeg over al die randzaken, laten we het over het boek hebben. Met Orakel heb je een echte pageturner in handen. Soms zijn de trucjes wat doorzichtig, aan het einde van een hoofdstuk met een zinnetje vooruitblikken zonder echt te laten zien wat er gebeurt om de spanning aan te wakkere is soms een beetje flauw, maar het zit er vooral aan het begin in om het verhaal op gang te brengen. Want spannend is Orakel zeker. Niet alleen door de juiste informatie als een wortel voor je neus te bengelen gelukkig. Het verhaal kronkelt en raast als een achtbaan door verschillende manieren van spannend zijn, wat het zo interessant maakt.

In Orakel combineert Thomas Olde Heuvelt de sterke punten van Hex met die van Echo. Uit Hex leent hij niet alleen een personage, maar ook de sfeer keert terug. Daarbij duikt als grote angstaanjagende factor vooral de mens op. Want ja, het bovennatuurlijke brengt een hoop narigheid met zich mee, maar het zijn vooral de reacties van de mensen daarop die voor problemen zorgen. Het maakt het een mooi spel waarin herkenning en “oh nee toch” elkaar afwisselen, precies de kracht die Hex ook had.

Wat uit Echo terugkomt is een blik op het grotere plaatje: een enorm ontzag voor de kracht van de natuur. Want hoewel de horror hem zit in de enge situaties en monsters, vindt het zijn oorsprong in de oerkracht die altijd om ons heen aanwezig is. De nietigheid van de mens blijft misschien wel het engste wat er is in de wereld, hoe groot we onszelf ook voelen.

Iets wat in beide boeken een belangrijke rol speelde is het moderne tijdbeeld. Was toen Hex verscheen de smartphone nog redelijk nieuw, intussen is het oud nieuws. De voorname rol is dus verdwenen, maar er wordt stevig op los ge-TikTokt door de jonge personages. Ook al duikt de alwetende verteller af en toe op, als we in de huid kruipen van een bepaald personage dan geeft de schrijfstijl een goed beeld van diegene. Ook al hoppen we zo heen ern weer, het werkt prima als geheel. Sterker nog, het is een kracht van het boek dat zowel jeugdige als volwassen personages goed uit de verf komen.

Het is duidelijk dat het niet alleen de schrijver was die een succes van dit boek wilde maken. Naast de marketing is aan het boek zelf ook veel aandacht besteed. Het leukste is een intermezzo waarin wat oude dagboeken tevoorschijn komen, compleet met vlekkerig papier en oud-Nederlandsch taalgebruik. Het is natuurlijk de tekst zelf die het zware werk moet doen, niet de presentatie, maar het verhaal van Orakel is goed genoeg om die aankleding te verdienen.

Storm

Het klinkt een beetje alsof Orakel een herhaling van zetten is voor Thomas Olde Heuvelt, maar zo voelde het voor mij niet. Natuurlijk, dit soort boeken is precies wat hij doet, maar Orakel doet het net weer anders en in mijn ogen beter. Juist door de twee succesboeken met elkaar te laten versmelten komt er een geweldig verhaal tevoorschijn. Daarnaast leunt dit boek meer dan de eerdere delen ook op actie om de spanning over te brengen en ook die dimensie komt goed uit de verf. Al met al is er een hoop te beleven in Orakel.

Daarnaast is er een ding voor mij echt anders in dit boek dan in de eerdere boeken: er gloort een sprankje hoop aan de horizon. Verwacht echt geen happy end (dat kan geen spoiler zijn), maar zo naar als Hex en Echo eindigde Orakel voor mijn gevoel niet. Misschien komt het doordat dit boek geschreven is in een tijd dat er al genoeg ellende is in de echte wereld en dat we daarvoor geen horrorboek nodig hebben, maar het gaf het verhaal zo’n draai dat het weer een eigen plekje inneemt in het oeuvre van Thomas Olde Heuvelt.

Als het al niet duidelijk was: Orakel is wat mij betreft een absolute aanrader. Het verlegt geen grenzen, maar de uitvoering van wat het voor ogen heeft is geweldig. Horror blijft niet echt mijn subgenre, maar Thomas Olde Heuvelt weet het zo te verpakken dat het grote publiek ermee aan de haal gaat en dat gaat op een manier die mij ook erg kan bekoren. Het verhaal is een geweldige achtbaanrit (ik kon het niet laten die metafoor een tweede keer te gebruiken) verpakt in een mooi boek. Het is een beetje jaloersmakend om te zien wat een grote uitgeverij met een genreboek kan doen als ze hun zinnen erop zetten, maar dat maakt allemaal niet uit, want Orakel is gewoon heerlijk om te lezen.

En er staat geen “Thriller” op de omslag. 👍


Foto schip: Austin Neill op Unsplash

Foto storm: Torsten Dederichs op Unsplash