Welkom allemaal bij deze eerste halte op de stoomtrein van de blogtour van Bloedwetten: Verval, het langverwachte derde deel in de Bloedwetten-reeks van Sophia Drenth. Het is ruim 3 jaar geleden dat ik het vorige deel las. Gelukkig zijn we in de tussentijd vermaakt met andere kijkjes in de wereld in de vorm van bronvertellingen, maar niks heeft de honger kunnen stillen naar hoe het verhaal van Roan Storm verder zou gaan.

Verval is niet alleen het verhaal van Storm, hij speelt misschien niet eens de belangrijkste rol in het verhaal. Hij komt voor in een van de drie verhaallijnen die door het boek lopen. De andere richten zich op Maïa en Ravàn. Allemaal hebben ze Stede verlaten en we zien in dit boek hoe ze zich elders in de wereld redden, want daar gaat het een en ander mis.

Die wereld is voor mij altijd de grote kracht van Bloedwetten geweest en dat geldt ook voor Verval. Ik pleit wel vaker voor wereldbouw die kenmerkend Nederlands aanvoelt en dat is in Bloedwetten helemaal het geval. Precies de vinger erop leggen is lastig, maar de gebeurtenissen zouden zo uit onze geschiedenisboeken kunnen komen, op de vampiers na dan. Gecombineerd met de schrijfstijl die perfect bij het geschetste tijdbeeld past, komt de wereld echt tot leven.

Ondanks de historische achtergrond is het toch een modern verhaal. Dat zien we vooral in de verhaallijn van Maïa. Zij maakt in dit boek de grootste ontwikkeling door. Af en toe blijft zij de dwepende jongedame, maar voor het grootste deel is zij een proactief personage. Ondanks dat de mannen in het verhaal haar in een traditionele vrouwenrol proberen te drukken, krijgt zij van alle karakters het meeste gedaan. Ik vond het mooi om te zien hoe bijpersonages uit de eerdere delen een steeds belangrijkere rol krijgen, dat getuigt van een goed uitgewerkte cast.

De drie verhaallijnen hebben allemaal een eigen zwaartepunt. Het verhaal van Storm draait meer om actie. Maïa’s verhaal heeft de meeste karakterontwikkeling en stuwt het plot van dit deel het meest voort. De gebeurtenissen rondom Ravàn lijken vooral een opzetje voor het grotere verhaal, maar geven wel een interessant kijkje in de meer fantastische elementen van de wereld. De mix van die drie werkt goed, hoewel het verhaal van Maïa duidelijk mijn favoriet was. Daarin zien we de meeste nieuwe dingen gebeuren. Wat min of meer verdwenen is in dit deel is de politieke intrige, maar daar heb ik me niet aan gestoord.

Verval is duidelijk een tussendeel, maar waar dat vaak problemen geeft aan de kop en staart van een boek, had ik daar geen last van in dit boek. Waar ik eerder wel eens moeite had met de structuur van de Bloedwetten-boeken, zat hier alles netjes in elkaar. Zelfs de korte verhaallijn van Ravàn bevat genoeg spanning om interessant te blijven. Als geheel kent Verval geen hoog tempo, maar ook dat past uitstekend bij de wereld en het verhaal dat verteld wordt.

Is er dan niets om over te klagen? Helaas viel me op dat er meer slordigheidjes in de tekst zitten dan ik zou willen. Ik snap dat geen enkel boek foutloos is en dat wil ik ook best door de vingers zien. In dit geval stoorde het me toch een beetje. Het is een kleine smet op een boek dat voor mij verder zo’n beetje alles goed doet, maar ik wilde het toch benoemen.

Het mag duidelijk zijn dat ik fan ben van Bloedwetten en Verval is wat mij betreft een waardige opvolger van de eerdere delen. Ik krijg maar geen genoeg van Stede en de wereld eromheen. De stijl is om van te smullen en de personages en het verhaal zijn solide. Het is jammer dat we nog even moeten wachten op het laatste deel, maar als dat net zo’n sterk verhaal is, dan wacht ik liever tot het helemaal gepolijst is. Dat is het dan zeker waard.